Nieuws

Monteur gezocht voor twee dagen

personeel De Vakantiefietser
Leuk dat je kijkt of dit misschien iets voor jou is. Als je twijfelt, bel dan gewoon en dan maken we een afspraak.

Wij zijn op zoek naar een monteur die graag aan hoogwaardige fietsen werkt.

Omschrijving

  • Parttime voor twee dagen in de week. De twee dagen zijn in overleg. Dus als je dit naast jouw huidige baan (als monteur in een andere winkel) wilt doen, dan is dit wat mij betreft een optie.
  • Wij onderhouden voornamelijk ‘onze’ fietsen en bouwen nieuwe fietsen op.
  • Maar als wij moeten uitleggen dat je een boutje rechtsom moet vastdraaien, dan zijn wij misschien niet de juiste winkel voor jou.
  • Wij zijn gelukkig met alle Rohloff, Pinion en riemaandrijvingen. Natuurlijk kunnen wij je alles leren, maar als je hiermee ervaring hebt dan is dat erg fijn.
  • Ik vind het belangrijk dat je goed aan een klant kunt uitleggen waarom je iets aanraadt, iets gaat doen en waarom je iets zo hebt uitgevoerd. Het is niet alleen heel leuk om daar de tijd voor te nemen, maar ook om de waardering van klanten daarvoor te krijgen.
  • De voertaal is Nederlands, maar aangezien wij ook buitenlandse klanten krijgen, is Engels ook handig.
  • In het hoogseizoen (maart t/m augustus) repareren wij geen fietsen die niet bij ons gekocht zijn. Dat scheelt veel gezeur en dat maakt het leven voor jou als monteur aangenamer.
  • Wij verkopen steeds meer super hoogwaardige fietsen met trapondersteuning, dus een elektro basis is gewenst.
  • Ik vind het nooit erg als er fouten gemaakt worden, maar wel als de klant dat merkt.

Weetjes

  • Altijd thee, koffie en negerzoenen.
  • Voor de lunch wordt gezorgd.
  • Lange fietsvakantie is geen probleem, als het maar buiten het hoogseizoen is.
  • Op zaterdag een ontbijt met verse croissants.
  • Een keer per jaar een bedrijfsuitje naar het buitenland. Maar niet altijd zo speciaal als afgelopen jaar.
  • Iedere dag kun je uitslapen (winkel is pas om 10.00 uur open, behalve op zaterdag).
  • De Vakantiefietser ligt in een gezellige buurt vlak bij het centraal station.
  • Verloning geschiedt via Payroll of op factuurbasis (zzp-er)

Interesse?

Kom eens op zaterdagochtend langs bij het ontbijt, dan kunnen we meteen zien of je met mes en vork kan eten. En neem je cv en een paar vakantiefoto’s mee. Maar je mag natuurlijk ook een brief of mail sturen of jouw sollicitatiefilmpje op YouTube, Facebook of Instagram zetten.

Laat je wat van je horen?

Eric Schuijt

Fietsen over de hoogvlaktes van de Andes [Carla en Eric op fietsreis]

In november en december 2018 fietsen winkeleigenaar Eric en zijn partner Carla over de hoogvlaktes van de Andes door Bolivia, Chili en Argentinië. Zij zullen voornamelijk tussen de 4.000 en 5.000 meter fietsen. Hieronder kun je hun belevenissen volgen.

Op deze pagina:

  1. Wat aan de reis vooraf ging
  2. Waarheen dit keer?
  3. Terug in Bolivia
  4. De eerste dagen in Bolivia
  5. Potosí
  6. Potosí – Uyuni
  7. Praten met de wind in de Grote Leegte
  8. De wind
  9. Verborgen oases
  10. Ter afsluiting nog een filmpje

Wat aan de reis vooraf ging

 

Waarheen dit keer?

Waar gaan we dit jaar naar toe op reis. Die vraag is dit jaar lang in het luchtledige blijven hangen. Drie dagen na terugkomst van de vorige reis werd opnieuw een operatie aan m’n enkel gepland. Daarna veel langer revalideren dan gehoopt. Nieuw werk. 15-jarig jubileum activiteiten van De Vakantiefietser. En toen hadden we eindelijk een bestemming gevonden (Colombia), werd het daar weer te gevaarlijk…

Gelukkig heeft Eric veel leuke klanten die mooie reizen maken. Zo ook Alexander en Irma uit Rotterdam. Alexander schrijft ook een blog  over hun reizen en tipte ons hun reis van vorig jaar over de Puna de Atacama. Dat leek ons wel wat. Maar… luxeprobleem: hun reis duurde vier weken, en wij hebben er acht…

“Weet je nog, zeven jaar geleden, toen we niet genoeg tijd hadden, en ook niet goed genoeg voorbereid waren voor de Laguna Ruta in Bolivia. We hebben altijd gezegd dat we die nog een keer willen fietsen. Als we die er nou vóór plakken. Dan beginnen we in Sucre, niet al te hoog, en eindigen we in Salta, Argentinië, of zo iets”.

Dus na terugkomst van het bedrijfsuitje in India ga ik aan de slag met de planning. Afstanden berekenen, slaapmogelijkheden onderzoeken, rustdagen plannen, leuke dingen onderweg inventariseren. Na twee weken ben ik er redelijk uit en houd ik op het eind drie ‘jokerdagen’ over. Dat zijn dagen die we kunnen inzetten als het ergens heel leuk is, we ziek zijn, of langer over een etappe doen dan gedacht. Kortom: Eric kan gaan boeken.

We vinden een goede vlucht met Air Europa, dat wil zeggen: drie aansluitende vluchten, op Cheaptickets.nl. Voor we boeken bellen we eerst even, hoe we de fietsen moeten aanmelden. “Dat kunt u pas doen als u geboekt hebt”. Ok, dus we boeken de vlucht ’s avonds laat en de volgende ochtend bel ik om half negen gelijk om de fietsen aan te melden. “Oh, maar u had daarvoor moeten bellen vóór u de vlucht boekte. Ik kan nu niet garanderen dat ze mee kunnen. Ik ga mijn best doen, maar ik kan niets garanderen”. Zucht… Een typisch geval van het kastje en de muur.

Een paar dagen later krijgt Eric het bericht van Cheaptickets.nl dat de fietsen op een deel van het traject niet mee kunnen. Na een telefoontje met de luchtvaartmaatschappij krijgt hij de bevestiging dat de fietsen mee kunnen… Volgend jaar toch maar weer gewoon naar een fysiek reisbureau.

Op het blog van Alexander lees ik dat het ’s nachts heel koud is. Hij heeft zelfs een nieuwe slaapzak aangeschaft. Hoe zat het ook al weer met de Laguna Ruta? Jaaa… Langzaam komen de herinneringen terug. Het was heel koud die twee nachten dat we daar geslapen hebben. Het is namelijk én woestijn, én heel hoog in de bergen. Wij hadden gelukkig nog slaapzakken bij ons. Onze Australische reisgenoten hadden dat niet, en hadden het heel koud gehad ondanks de stapels dekens. Eric heeft nog wel een slaapzak die tot -16 gaat, maar ik niet. Dus bestellen. En hoe zit het met kleding? Toch maar een lichtgewicht donsjas en goede handschoenen aanschaffen. Verder thermisch ondergoed en veel laagjes die te combineren zijn inpakken. Dan moeten we het overleven zou je zeggen. Eric krijgt van Ortlieb de nieuwe grote 70 liter tassen set met grote zijvakken. Die blijken erg goed van pas te komen voor de dikke slaapzakken en alle extra kleding.

We zijn er klaar voor. Bolivia here we come!

Carla


Terug in Bolivia

De eerste dagen loop ik met een onwerkelijk gevoel rond in Sucre. Nog geen anderhalve maand geleden fietsten we in India met het personeel van de winkel vanwege het 15-jarig bestaan en hadden we nog geen idee waar onze ‘grote’ reis naar toe zou gaan. En nu zijn we hier. Maar het is wel leuk. De aardige mensen, de kleurrijke marktjes, de bolhoedjes, de Spaans-koloniale huizen met hun binnenplaatsen. Het is een feest van herkenning, ondanks dat we destijds niet in Sucre waren.

De avond van aankomst is het Halloween. Dat is hier voor al een kinder-verkleedfeest met lampionnen en mandjes snoep. Maar er is ook een optocht van verklede fietsers. Erg leuk.

Eerst maar een paar dagen acclimatiseren want Sucre ligt al op 2800 m hoogte. Het is aangenaam. Het is voorjaar. Overdag lekker 30°C. ’s Avonds koelt het lekker af.

Tijdens het ontbijt de tweede dag ontmoeten we Paula. Zij woont in Santa Cruz en heeft een lezing gegeven op de universiteit en is nog twee dagen toerist in eigen land in Sucre. Ze wil vandaag het dinosaurus museum bezoeken. Het is een erg leuke dame en we stellen voor om samen te gaan. Zoals ze de ‘site’ beschrijft lijkt ons dat ook wel interessant. Ooit was in dit gebied de oever aan een binnenzee, en zijn er dinosauriër voetafdrukken in de klei achter gebleven. Die zijn versteend en de plaats waar ze in zitten is door tektonische activiteit 70° verticaal omhoog gedrukt. Uniek in de wereld. Rondom deze vondst is een park gemaakt met plastic dinosauriërs op ware grootte. Beetje kitsch, maar wel leuk en interessant.

’s Avonds lopen we naar het restaurant dat we aanbevolen hebben gekregen. Opeens zegt Eric: “Kijk daar nou eens. Een uithangbord met een fietsje en ‘Amsterdam’ eronder. Het lijkt erop dat dat een restaurant is. Daar kunnen we natuurlijk niet aan voorbij gaan. “Kom, we gaan kijken”. Het blijkt inderdaad een restaurant te zijn met een Nederlandse eigenaar. Het is niet druk, dus Dirk heeft wel even tijd om met ons te praten. Zij vrouw blijkt een waar culinair talent te zijn. Hij heeft haar ontmoet in Uyuni en zijn daarna naar Sucre verhuisd. Daar hebben ze een restaurant aan het centrale plein opgezet, maar nadat ze een jaar aan de culinaire academie in Lima had gestudeerd en zeven maanden een Australische chef in dienst had genomen om nog meer kneepjes van het vak te leren, was het restaurant aan het plein te klein voor haar.

Vandaar dat ze in de straat erachter een groter pand hebben betrokken en sinds twee maanden daar draaien. Het eten is inderdaad erg goed. Er blijken nog 11 Nederlanders in Sucre te wonen. Bijna allemaal werken ze in de horeca of in de toeristische sector. Eén Nederlander springt eruit. Dat is Harry Ellen. Die blijkt net als ik van Texel te komen en net zo oud te zijn als mijn vader. Mijn vader kent hem wel. Harry is op z’n 68e nog omgeschoold tot missionaris en woont en werkt dus nu al zo’n 14 jaar in Sucre.

De volgende dag lunchen we nog met Paula bij restaurant ‘Amsterdam’, zo goed vonden we het, en maken we ons op voor de eerste etappe van drie dagen, van Sucre naar Potosí.

Carla


De eerste dagen in Bolivia

We zijn naar de hoofdstad Sucre gevlogen op 2800 meter hoogte. Na een paar dagen acclimatiseren, zijn we naar Potosí gefietst op 4060 meter hoogte. Ik zou verwachten dat naarmate je hoger komt de zwaartekracht afneemt en de lucht ijler wordt, zodat de fiets met bagage lichter wordt en de luchtweerstand minder. Toch kom ik soms adem tekort. Snap jij het?

We verblijven in een alojamiento; oftewel een simpele kamer boven wegrestaurant Millares in het gelijknamige dorp. In de kamer staan twee legerbedden met een matras met beddegoed dat in jaren niet meer gewassen lijkt. Voor de restaurantbezoekers is er een baño voor algemeen gebruik met een dames- en herentoilet en een koude douche in een groezelige ruimte met een urinoir aan de muur. De kunst is dan te douchen zonder dat je de gore muren aanraakt. En ik probeer zo min mogelijk te ruiken, want ook al ontbreekt de afvoer bij het urinoir, hij wordt wél gebruikt. Het is iets waar ik (en Carla) niet van schrik in de wetenschap dat wij morgen of overmorgen weer in een schoon hotel zitten met een eigen warme douche. Carla houdt al helemaal niet van koud water. Als zij gedoucht terugkomt bekent zij: ”Ieder plekje op mijn lijf heeft in ieder geval water gevoeld.”

Dit is typisch zo’n plek waar je als fietstoerist stopt, eet en overnacht omdat het op een dag fietsen ligt van een vorige plek. Millares is een dorp waar alle andere toeristen aan voorbij gaan.
Er is dan ook geen reden om te stoppen want binnen tien minuten hebben wij het complete dorp gezien en alle inwoners hebben óns gezien. Ze wonen in simpele stenen huizen gelegen aan een onverharde straat met overal afval. Er is een kleine school voor alle kinderen die in de wijde omgeving wonen. Zodra een paar meisjes ons spotten horen we ze fluisteren: “Gringo, gringo.”

De bezetting van het restaurant bestaat uit de eigenaar met zijn vrouw, twee dochters en twee oma’s. De dames dragen allemaal de Boliviaanse rok en zwarte hoed en dragen hun haar in twee lange vlechten. De hele dag zijn ze aan het kokerellen. Het menu bestaat voornamelijk uit veel rijst, nog meer aardappelen en grote stukken vlees. Dat wordt geserveerd als kippensoep met rijst, aardappelen en vlees. Of als maaltijd met rijst, aardappelen en vlees. Wij besluiten het bij de kippensoep te houden.

Na een goede nachtrust op het spartaanse matras in onze eigen schone slaapzakken, regelt Carla het ontbijt.
Tegen de tijd dat ik beneden kom zie ik haar zitten met onze eigen jam en broodjes. Ze legt uit dat ze geen ‘desayuno’ hebben. Nou, dat lijkt mij stug, dus vraag ik of dat klopt. Dat klopt. Dan vraag ik of ze eten hebben. “Ja, dat hebben we wel”. “Nou”, zeg ik: “Doe dan maar één portie”. Vijf minuten later krijg ik kippensoep met rijst, aardappelen en een homp vlees.

Twee Bolivianen lopen naar binnen en krijgen hetzelfde als ontbijt voorgeschoteld. Maar de eigenaar haalt van achteren een paar broodjes en de familie zelf gaat ontbijten zoals bij ons: broodjes met beleg. Als ik vraag waarom wij dat niet konden krijgen, zegt de man dat wij daarom hadden moeten vragen…

Ben ik nou gek?

Kijk, dat is nou iets dat ik vaker op het hoogland in Bolivia heb gemerkt. Ze kijken niet verder dan hun neus lang is en zijn niet in staat om zich te verplaatsen in hetgeen iemand anders wil. Associëren is blijkbaar niet voor iedereen weggelegd. Dan overpeins ik dat het misschien een gebrek aan opleiding is, maar die gedachte verwerp ik al snel. Want bijvoorbeeld in Myanmar waren ze super attent en zagen ze in één oogopslag wat ik nodig had. Misschien dat het door het harde bestaan komt dat Bolivianen meer op zichzelf gericht zijn dan op anderen. Maar nu we dit weten, zullen we een volgende keer met andere woorden uitleggen wat we nodig hebben.

De hele fietsdag komen we niets tegen, dus zet ik de benzinebrander aan en maken we soep voor de lunch. In Sucre hadden we twee pakjes noedelsoep gehaald. ‘Sopa de pollo’ leek mij toen wel lekker met als resultaat dat ik nu drie keer achter elkaar kippensoep eet.

Niet iedereen snapt mijn humor

Met mijn grapjes zit het ook al niet mee. Ze slaan niet aan. Het Spaanse woord voor regen is lluvia. Als het met bakken uit de hemel komt, zeg ik tegen een man: “Dit is geen Bolivia, maar Bolluvia”. Ik vond het zelf wel een grappige woordspeling.

Of als wij in een goed hotel bij het ontbijt drie gekookte eieren bestellen, vragen ze hoe lang ze moeten koken. Breed glimlachend zeg ik: “Doe maar 4 minuten. Dus voor twee eieren is dat 8 minuten en voor drie dus 12 minuten.”
Ook al zijn ze hier toeristen gewend, deze humor snappen ze niet. Het lijkt Carla beter om dit grapje niet meer te maken, want als resultaat krijgen we drie keihard gekookte eieren.

Eric


Potosí

Na drie pittige dagen klimmen en dalen komen we in Potosí. Die stad hebben we zeven jaar geleden letterlijk links laten liggen omdat de onverharde weg van Huari naar Uyuni toen goed droog was en er ook geen regen voorspeld werd. Het was een prachtig avontuur over de Altiplano destijds waar we geen spijt van hadden.

Deze keer gaan we via Potosí. Als we de pas over komen zien we in een vallei op 4060 m hoogte een behoorlijk grote stad liggen. Dramatisch op de achtergrond een enorme berg zoals kleine kinderen bergen tekenen: een driehoek met de punt naar boven. Wat opvalt zijn de vele kleuren waaruit de berg bestaat.

De berg heeft de naam ‘Cerro Rico’ gekregen, de Rijke Berg. In 1544 ontdekten de Spaanse veroveraars dat de inheemse mensen zilvererts uit de berg haalden. Een jaar later stichtten zij officieel Potosí, en zetten een ingenieus systeem op waarbij ze de inheemse bevolking voor zich lieten werken om het zilvererts te delven en te verwerken met desastreuze gevolgen voor de bevolking. Het kwam neer op slavenarbeid. De arbeiders in de zilverindustrie was geen lang leven beschoren. En ondertussen werd hen ook nog het katholieke geloof door de strot gedrukt. Men vermoedt dat een groot deel van de ‘Zilvervloot’ die Piet Hein op de Spanjaarden buit maakte, uit Potisí afkomstig is.

Het is weer even wennen: fietsen in een stad, na drie dagen alleen maar door kleine dorpjes gekomen te zijn. Stoplichten en druk verkeer. Vooral de concentratie uitlaatgassen van met name de verouderde stadsbussen is onaangenaam in Potosí. Heeft het misschien ook met de hoogte te maken dat de gassen blijven hangen in de stad?

Eric is zijn horloge vergeten in het hotel in Sucre. We hadden ons oog al laten vallen op een hotel in Potosí, dus zodra hij het merkt belt hij en sturen de aardige mensen van het hotel in Sucre zijn horloge op naar Hostal Colonial in Potosí. Het is een prachtig, goed onderhouden koloniaal gebouw met drie binnenplaatsen. We krijgen een grote kamer toegewezen van de aardige receptionist Alberto, want zo, redeneert hij, hebben we wat meer ruimte met al die tassen die de receptieruimte vullen.

Het centrum van Potosí, rondom het centrale plein, is erg gezellig. Er zijn meerdere voetgangersstraatjes met leuke winkeltjes, restaurantjes en koffietentjes. Altijd heel fijn als je weer lekker kunt eten na een aantal dagen heel basic maaltijden te hebben genuttigd in de kleine dorpjes. Alberto weet ons goed te adviseren.

Eric is niet zo van de musea. Vaak als ik voorstel om een museum te bezoeken verzint hij een uitvlucht of zegt gewoon heel direct dat hij daar geen zin in heeft. Als we dan toch een keer gaan is hij er meestal vier keer zo snel doorheen als ik.

Maar misschien is deze reis een kentering? Hij heeft namelijk van klanten twee ‘must do’ tips gekregen, en beide tips behelzen musea. In Sucre waren we al naar het Dino ‘museum’, maar ook naar het Casa de la Libertad geweest, het ‘museum’ over de onafhankelijkheid van Bolivia in 1825.

De eerste tip in Potosí is het Santa Theresa convent. Een enorm klooster waar de tweede dochters van rijke mensen vanaf de tweede helft van de 16e eeuw in gingen, om er nooit meer uit te komen. Het bestaat in totaal uit 18 binnenplaatsen, waarvan twee ingericht zijn als museum. De ene na de andere kamer hangt vol met religieuze schilderkunst, zilveren attributen voor de mis, waaronder een fantastische monstrans, en met bladgoud en heiligenbeelden versierde altaren. Later lees ik dat dit wellicht het beroemdste 16e – 19e schilderkunstmuseum van Zuid-Amerika is. De vrouwelijke gids spreekt goed Engels waardoor we een aardig beeld krijgen van het leven in het klooster, wat overigens nog steeds bestaat, maar waar de regels niet meer zo streng zijn.

De tweede tip is het Casa Nacional de Moneda, het geldmuseum. Ook weer een goed Engels sprekende vrouwelijke gids leidt ons rond door de geschiedenis van het geld. De Spaanse keizer Karel V liet het zilvererts ter plekke verwerken tot o.a. zilveren munten, de Reaal. De Reaal werd het geld waarmee over de hele wereld betaald kon worden, net als de dollar nu. Ironisch genoeg wordt het Boliviaanse geld nu in drie verschillende landen elders in de wereld gedrukt.

Ik heb genoten van de twee tips, en Eric ook!

Dus lieve klanten, ga zo door! Blijf Eric tips geven over mooie musea op onze reisbestemmingen!

Carla


Potosí – Uyuni

We vertrekken uit Potosí, wat een stad met schone berglucht zou moeten zijn want het ligt op 4060 meter hoogte. Het tegendeel is waar. Omdat met name de openbaar vervoer bussen ongelofelijk veel roet uitstoten, hap ik soms in de straten naar adem. Het naar adem happen heb ik ook als ik in mijn slaap wakker wordt. Mijn ademhaling stokte even waardoor ik wakker werd en mijn keel is gortdroog. Ik haal een paar diepe teugen lucht en val weer in slaap, om even later weer wakker te schrikken alsof mijn lijf laat weten dat ik een paar keer extra goed moet ademhalen. Ik neem meteen weer een paar slokken water en zo gaat dat een paar keer. Tja, last van hoogteziekte heb ik niet, maar wel soms van kortademigheid. Een volgende keer als wij op deze hoogte gaan fietsen, ga ik eerst een paar weken dikke sigaren roken. Als ik dan hier ben en niet meer rook, dan voelt dat waarschijnlijk alsof ik extra veel lucht krijg.

In vier dagen fietsen we naar Uyuni over de hoofdweg. Een goed geasfalteerde weg met de laatste dagen soms twee auto’s per uur. We dalen af en klimmen weer naar 4100 meter. Daarna dalen we tot 3600 om naar 4218 meter te klimmen. De hellingen zijn niet superstijl, maar het percentage zuurstof is op deze hoogte 30% minder dan bij ons in Nederland en het energieniveau van een fietser op deze hoogte is maar 60 procent van wat het anders is. Ik vraag mij soms af: “Waarom doe ik dit? Waarom fiets ik bergop en moet dan stoppen om flink adem te halen terwijl het voelt alsof ik bijna stik.”
Een reden is omdat het in deze grote leegte erg mooi is om te fietsen. Wow, dat er nog zo veel ruimte bestaat op onze planeet. Je gaat een bocht om en ziet weer bizarre rotsformaties. Als ik even op Carla wacht, zie ik in de rotsen een versteend zandstrand. En een dag later zie ik een rotsblok met een dinosaurusvoetafdruk. Want vroeger was deze hoogvlakte zee en oever. De Andes is ontstaan doordat aardlagen omhoog werden gedrukt tot boven de 4000 meter.

Er woont bijna niemand en wij zien meer lama’s en vicuña’s dan Bolivianen. Dorpjes zijn er zelden en als ze er zijn, zijn het functionele mijnwerkdorpjes die niet heel mooi ontworpen zijn.

De wind heeft vrij spel. Soms hoor je de wind aankomen door een gebulder in de verte. En dan een minuut later wordt je opzij geduwd. We zien wervelstormen in de verte en ik ruik de geur van toiletverfrisser. Maar volgens Carla komt dat omdat wij toiletverfrisser gebruiken met de geur van Eucalyptus. En hier staan soms eucalyptusbomen die geuren.

We komen de Duitsers Sascha en Maria tegen met wie we een dag optrekken en ook vrijkamperen. We moeten wel kamperen want er is niets. En eigenlijk is dat niet erg. We koken ons kostje op onze benzinebrander en wassen ons voordat de zon onder gaat, want dan daalt de temperatuur heel snel.

Na vier dagen ploeteren, komen we aan in Uyuni waar het leven weer van alle gemakken wordt voorzien. We hebben dan vier passen achter de rug van 4100, 4218, 4038 en 4114 meter. En tussendoor dus steeds afgedaald en stukje omhoog, weer afgedaald en dan op en neer naar de volgende pas.

We zijn inmiddels goed ingefietst en dat moet ook wel. Want na Uyuni gaan we de Laguna Route volgen en die is grotendeels onverhard en er zijn niet veel dorpjes en onderkomens. De hoogste pas op dat traject is boven de 4900 meter. Omdat er onderweg bijna niets te krijgen is, hebben we een planning gemaakt. Voor het ontbijt hebben 1,2 liter water nodig, overdag drinken we 2 liter p.p. en voor het avondeten hebben we 2,2 liter nodig. Dan hebben we nog 2 liter waswater nodig p.p.om ons te wassen en de tanden te poetsen. Maar we hebben ook Wetties bij ons voor het geval we toch wat water tekort komen. En dan nog genoeg eten mee voor soms drie dagen. Dat betekent dat de fietsen op de gedeeltes waar geen water en voedsel verkrijgbaar is, opeens 20 kilo zwaarder zijn door het water en eten.

Eric


Praten met de wind in de Grote Leegte

Zoals eerder geschreven fietsen we over de bodem van een oceaan. Behalve dat de diepte nu een hoogte is van rond de 4000 meter. En alsof het lot het voormalig teveel aan water wil compenseren, is er nu een tekort aan water. We hebben al weken amper bomen gezien, laat staan een mooi gazonnetje. En bijna geen vogels of andere dieren.

We kunnen uren fietsen zonder dat we een teken van bewoning zien. Af en toe nog wel een lamaherder en om de paar dagen komen we een mijnstadje tegen. De meeste mijnsteden zijn eigendom van het bedrijf Mineras San Cristobal SA dat het leven van zijn medewerkers aangenamer probeert te maken door in het kale dorp een grote sportzaal te bouwen. Maar die wordt voornamelijk door de jeugd gebruikt, want pa is ‘s avonds te moe om nog iets sociaals, laat staan iets sportiefs, te doen. Er zijn dan een paar winkeltjes, maar die verkopen alleen lang houdbare producten.

“Zijn er dan geen verse groenten?” “Nee señor die zijn er niet.” Dus krijgen we ’s avonds in het alojamento aardappelpuree, rijst, een gebakken ei, doperwtjes en twee schijfjes tomaat als avondeten. Toch wat variatie, want als we moeten kamperen en zelf koken, staat steevast pasta met tomatensaus op het menu. Mij hoor je niet klagen want ik ben allang blij dat we weer water kunnen inslaan. Op een gegeven moment fiets ik met 20 liter drinkwater omdat we de dagen erop niets tegenkomen in de Grote Leegte. En Carla die fietst met haar achtertassen vol met eten voor drie dagen. Maar wauw, wat is die leegte mooi. We fietsen tussen bergen en actieve vulkanen en ieder half uur ziet er weer anders uit. Dan verandert de kleur van de bergen, zijn we weer een paar honderd meter geklommen en hebben we een prachtig vergezicht. En af en toe kijken we om, en hebben alweer een spectaculair uitzicht. In Bolivia is de gigantische ruimte nog opgevuld met lage struikjes, maar zodra we bij de grens zijn en via de magische Boliviaanse grensplaats Avaroa (zes huizen en een treinstation) naar het even magische Chileense Ollagüe fietsen, verandert het landschap.

Deze twee grensplaatsen zijn typisch plaatsen waar je als slecht functionerende politieagent of ambtenaar mee wordt gestraft. Dat merken we vooral aan de Chileense douanier. Hij kijkt verstoord op en zegt nors in vloeiend Engels: “Hoe ben je hier gekomen? ” Nou, met de fiets dus. “Waar ga je naar toe?” zegt hij kortaf. “Naar Chili” zeg ik even kortaf.
Mij realiserend dat het niet handig is om een ongelukkige ambtenaar dwars te zitten, doe ik een stap naar achteren en laat Carla verder alle vragen beantwoorden.
Als ik mijn zojuist afgegeven visum controleer, blijkt hij mijn geboortedatum verkeerd te hebben ingevoerd. Zou dat zijn wraak zijn voor over een paar weken als we Chili weer verlaten? Ik wijs hem erop en hij moet alles weer opnieuw invoeren. En toch heeft hij geen reden van klagen want zijn Chileense grensstad Ollagüe is een paradijs vergeleken met het Boliviaanse Avaroa. In de plaatselijke bibliotheek van Ollagüe is zelfs internet! Wow, dat is voor het eerst in twee weken! Zoals het leven hier traag gaat, zo gaat dat ook met internet. Oh ja, en we kunnen weer appels kopen.

De Grote Leegte in Chili is nog groter en leger dan in Bolivia. De groene bosjes zijn verdwenen en hebben plaatsgemaakt voor rotsen en keien. We zien de ene na de andere vulkaan en sommige zijn zo te zien aan de rookpluimpjes zelfs nog actief. De Boliviaanse onverharde weg is vervangen door een Chileense goed geasfalteerde weg. Maar denk dan niet dat wij meer kilometers maken of sneller fietsen. Door de harde wind schiet het vooral ’s middags niet op. Zelfs bergaf moeten we tegen de wind intrappen en dan nog rijden we 4 kilometer per uur.
We rijden langs immense ‘Salars’; dat zijn zoutvlaktes die vroeger zijn ontstaan toen de zeebodem besloot een hoogvlakte te worden. Maar ja, ook in Chili wil iedereen wel een beetje zout in zijn eten, dus is er van de zoutvlaktes nog maar weinig over. We zien nog een paar bedrijven die de laatste restjes zout winnen en dan is het over een paar jaar op. Een paar keer komen we langs een paar lagunes waar grote flamingo’s in het brakke zilte water naar eten zoeken. Lama’s zien we hier aan de Chileense kant niet meer. Zelfs voor hen is het hier te bar! Wel zien we nog wat vicuña’s en dan houdt het wel op met dierlijk leven. Soms staat er een kleine kapel in de berm als stille getuige van een dodelijk verkeersongeluk.

Al fietsend over de bodem van oceaan vind ik zelfs naast de weg versteend koraal. Wow, wat bijzonder. Het stromende zeewater heeft plaatsgemaakt voor een harde zon en een nog hardere wind.
Als we bij de Salar de Ascotan met heel veel moeite de tent hebben opgezet, merk ik dat ik in gedachten met de wind praat. “Ok wind, wij kunnen niet van jou winnen, maar we willen toch echt hier overnachten.”
De wind is zo hard, dat hij de hele tent in elkaar drukt. De enige reden dat wij met tent en al niet wegwaaien zijn de zware rotsblokken die de tent vasthouden en ons eigen gewicht. Ik bedenk dat ik de wind te vriend moet houden. “Wind, gefeliciteerd. Je hebt al gewonnen, maar ik hoop wel dat je ons nu even met rust laat.”
Carla drukt al een half uur de tentstokken terug naar boven en als wind besluit het voor vandaag voor gezien te houden.
“Wind, dank je wel”, denk ik.

Ook de volgende ochtend houdt de wind ons nog steeds te vriend. In mijzelf mompel ik: “Amigo bedankt en tot vanmiddag.” Want dat hij er dan weer zal zijn, daar kun je de klok op gelijk zetten.
Een half uur nadat we zijn opgestaan, laven we ons aan de warmte van de ochtendzon en zijn we weer helemaal klaar voor weer een dag vol leegte en ontelbare indrukken.

De Grote Leegte hier in Chili wordt de Atacama woestijn genoemd en tot voor twee jaar terug had het hier 500 jaar lang niet geregend. Het is keihard werken om die leegte te doorkruisen. Maar de leegte geeft ook ruimte in mijn hoofd. Het zet mij aan het denken over het luxe leven in Nederland (ja ik weet het, het is een cliché). Maar ook alle vrienden, collega’s, klanten en alle mogelijke andere relaties passeren de revue. Er vormen zich ideeën in mijn hoofd voor volgend jaar. Zo op een daadwerkelijke fysieke afstand maar ook met een mentale afstand in mijn hoofd, kan ik situaties beter in hun perspectief zien, het beter benoemen en daaruit conclusies trekken.

Je merkt het wel volgend jaar. Het wordt leuk!

Eric


De wind

Onverwacht worden we deze reis met een voor ons bekend natuurfenomeen geconfronteerd, namelijk: wind. Ooit, elf jaar geleden, wilde ik naar Patagonië om de wind daar te ervaren. Ik ben op een Waddeneiland opgegroeid waar het bijna altijd waait. Wind is mij (Carla) daardoor altijd blijven fascineren.

Nadat we op de eerste kilometers van de Laguna route in Bolivia onze zwaar beladen fietsen een half uur lang door het mulle zand hebben moeten trekken, komen we tot de conclusie dat deze route te zwaar voor ons is. We besluiten om niet terug te keren richting Uyuni, maar de weg naar de grens met Chili te vervolgen. Op de hoogvlaktes tussen de vulkanen trekt de wind in de middag flink aan en we zien regelmatig kleine tornado’s die het zand en stof hoog de lucht in zuigen. Soms worden we er door een getroffen. Het zand en kleine steentjes snijden in mijn gezicht en blote armen.
Het opzetten van de tent wordt door de harde wind steeds meer een uitdaging. Het komt erop neer dat we al beginnen met het verzamelen van zware rotsblokken wat ook niet meevalt want de lavabrokken die overal voor het grijpen liggen hebben een laag soortelijk gewicht.
Als we genoeg rotsblokken hebben verzameld leggen we daarmee eerst het grondzeil vast. Daarna zet Eric de tent punt voor punt vast met haringen terwijl ik de tent vasthoud.

We moeten de binnentent angstvallig dicht houden want de wind zwiept het zand en stof onder het doek door de tent in. De voortent is een en al stof en zand. Met de tassen maak ik aan de kant van de wind een soort van windschermpje zodat we het eten nog enigszins zand- en stofvrij kunnen houden.

Bij de grens, in Avaroa, eten we nog even de verse producten die we bij ons hebben op, zoals brood, gekookte eitjes, tomaten, avocado en kaas. De Chilenen zijn namelijk bang dat met name groenten en fruit ziektes of insecten bevatten die de gewassen in Chili kunnen besmetten. Er staat een hoge boete op als ze dit soort producten in je tas vinden.
Er zit vier kilometer niemandsland tussen de Boliviaanse en Chileense grenspost. We doen er bijna een uur over en dat heeft alles met de westerstorm te maken die daar tussen de vulkanen raast. Gelukkig begint na twee kilometer het Chileense asfalt, zodat we niet elke keer een stofwolk te verduren krijgen als er een auto of vrachtwagen langs rijdt.

In het stadje Ollagüe, aan de Chileense kant van de grens, is een fijn hotelletje. We blijven daar niet alleen een dag om bij te komen, maar ook om onze kleren weer eens flink door het sop te halen.

Aan het einde van de eerste fietsdag na dit heerlijke hotelletje is al deze moeite alweer teniet gedaan. Overdag in de zon uit de wind is het nog wel uit te houden, maar de wind maakt het ’s middags tot een martelgang. Mijn gezicht is gezandstraald, ik heb een droge keel en mijn oren tuten van het harde geraas. In de namiddag zijn we wel klaar met fietsen, maar dan moeten we eerst op zoek naar een kampeerplek waar we onze tent uit de wind kunnen zetten. En zo’n plek vind je niet zomaar. Op een hele dag fietsen zien we misschien drie of vier plekken waar we de tent zouden kunnen opzetten. Om vier uur ’s middags kijken we al uit naar een geschikte plek. Pas anderhalf uur later vinden we een redelijke plek uit de wind.

We denken in de luwte van gedolven zoutheuvels aan de rand van het Salar de Ascotán goed uit de wind te staan. Maar op het moment dat de tent bijna staat draait de wind 90 graden en waait de tent zo hoog op dat alle haringen uit de grond worden getrokken. Dus zetten we alsnog -vol in windkracht 6- de tent opnieuw op. We zetten het grondzeil vast met nog zwaardere keien en met Eric’s zware waterzakken. Mijn zware tassen vol met eten, bewijzen hun nut op een andere manier dan wij van te voren hadden kunnen bedenken. Met spanbanden zetten we de tent vast aan de tassen, zodat de tent niet opgetild wordt als de wind eronder komt. Mijn zachte handen zijn inmiddels ruw, ik heb kloofjes in mijn vingers en gescheurde nagels.

De zand- en zoutstorm is zo heftig dat het niet lukt om te koken. Ik ben bang dat al het zand en zout de pannetjes inwaait. Dus laten we de pastamaaltijd voor wat het is en eten brood en drinken twee kopjes thee, wat nog net lukt. Het wassen en tandenpoetsen komt er niet van, want na het eten, verdwijnt de zon achter de vulkaan en daalt de temperatuur binnen tien minuten tot onder het vriespunt. We zitten dan ook op een hoogte van 3800 meter. Snel duiken we onze warme slaapzakken in. Maar zelfs in de tent gaat de wind door met ons te tarten. Hij is zo hard dat hij de hele tent met stok en al in elkaar drukt. De wind duwt de stokken van de tent zover naar beneden dat ze tegen mijn heup beuken. Ik leg mijn hand met de palm naar boven op mijn heup zodat ik geen blauwe plek krijg.
Dan zegt Eric optimistisch: “Ik geloof dat de wind nu een beetje gaat liggen”. Hij krijgt gelijk. Binnen één minuut gaat de wind compleet liggen en hebben we verder een rustige nacht.

De volgende ochtend als we om 6 uur opstaan is het nog steeds nagenoeg windstil. De waterzak met waswater is helemaal bevroren en er hangen ijspegels aan. Het verbaast ons dat de tentstokken niet gebroken zijn. Maar werkelijk overal ligt fijn zand en zout. Zelfs in onze binnentent ligt heel fijn zout van de Salar. Voordat we de tent weer inpakken, vegen we zo goed als het kan al het zand en zout weg. Maar we hebben het overleefd, en dat is het belangrijkste. Ik zal deze nacht aan de rand van de zoutvlakte van Ascotán niet licht vergeten.

Zelfs weken later tref ik in de krochten van mijn tassen het zout van Salar de Ascotán aan.

Dit is een tocht van vele extremen. Klimmen, dalen, kou, warmte, hele goede en hele slechte wegen, van totale desolaatheid tot weer een leuk stadje waar alles weer te krijgen is. Maar wind en plotselinge windstilte is toch wel een van de wonderbaarlijkste ervaringen van deze reis.

Carla


Verborgen oases

De Atacama woestijn staat bekend als de droogste woestijn ter wereld. En als je er doorheen fietst geloof je dat ook gelijk. Al wat je ziet is zand en rotsen. Soms zijn die rotsen heel mooi, zoals in de Vallei van de Maan. Maar meestal is het lelijk langs de wegen die er doorheen lopen.

Komend vanaf de grensovergang bij Ollagüe willen we de weg naar het zuiden, richting San Pedro de Atacama, volgen. Bij de carabineros (de politie) in Ollagüe informeren we waar we weer eten en water kunnen krijgen en kunnen overnachten in een hotelletje. We zien namelijk wat rondjes op onze kaart, langs de weg, met namen als; Carcote, Cebolla, Ascotán, Polapi, Estacion San Pedro…
“In geen van deze plekken is eten of drinken te krijgen. Het eerste plaatsje waar winkeltjes en hotelletjes zijn, is Chiu Chiu, 164 kilometer van hier”, legt de agent ons uit. We zijn teleurgesteld, maar ja, het is beter om het van te voren te weten dan om voor een verrassing te komen te staan. Nu weten we dat we voor drie dagen eten en water mee moeten nemen.

In onze navigatie app zien we dat de weg op een gegeven moment flink gaat dalen. We schatten in dat we drie dagen over de 165 kilometer tussen Ollagüe en Chiu Chiu zullen gaan doen. Stiekem hoop ik op twee dagen, maar de straffe westerstorm gooit roet in het eten. Zo wordt het na de wilde nacht aan de rand van het Salar de Ascotán toch nog een tweede nacht wildkamperen. Deze keer aan de voet van een afgetopte vulkaan. Wederom gaan we in gevecht met de wind om de tent op te zetten, maar het is een fijnere plek dan bij de zoutvlakte. We kunnen in de luwte van wat rotsblokken en de tent goed een maaltijd koken.

De volgende dag fietsen we de laatste 50 kilometer, Nou ja, het is eigenlijk alleen maar rollend afdalen. We zijn extra vroeg opgestaan om de wind te vermijden. Op een gegeven moment zien we boven op een heuveltje wat bomen en een stellage staan. Een hele vreemde gewaarwording zo midden in de woestijn… Aangezien het dorpje een kilometer van de hoofdweg ligt nemen we niet de moeite om het te bezoeken. We zijn te gefocust op het op tijd aankomen in Chiu Chiu, voor de wind weer aantrekt. Vanavond willen we een douche nemen, in een gewoon bed kunnen slapen en wat anders dan pasta eten.
“Ik zie op de app dat er een ‘scenic road’ vanaf dit dorpje naar Chiu Chiu gaat”, zeg ik een beetje mompelend tegen Eric.
“Nou, dat zal wel een ‘lastig voor fietsers’ onverhard weggetje zijn. Laten we dat maar niet doen”, antwoordt hij.

Als we verder fietsen zien we rechts van ons de wand van een kloof steeds dichter bij de weg komen.
“Kom, laten we even in de kloof gaan kijken”, zeg ik tegen Eric als er een weggetje naar rechts is waardoor het nog maar 200 meter naar de rand van de kloof is.
We parkeren onze fietsen op veilige afstand van de rand en lopen het laatste stukje.
Wow, wow, wow! Wat we dan zien is het laatste wat we verwacht hadden. Zo’n 20 á 25 meter beneden ons zien we een ruitendeken van groene akkertjes, frisse bomen en kassen. En daar middendoor stroomt een riviertje met kraakhelder water. Als we niet op het idee waren gekomen om in de kloof te gaan kijken, dan hadden we dit nooit gezien. We zijn werkelijk verbijsterd. Zelfs de ‘scenic road’ is geasfalteerd en loopt door de kloof.

Het is nog negen kilometer naar Chiu Chiu en naarmate we dichterbij komen zien we ook daar allemaal bomen en groene akkertjes. We realiseren ons dat het plaatsje in het verlengde van de kloof, aan dezelfde Loa rivier ligt. Het is een heel bijzondere ervaring om na zoveel weken in de woestenij te hebben doorgebracht, opeens omringd te zijn door zoveel levend groen.

We vinden dat we twee rustdagen verdiend hebben en genieten enorm van Chiu Chiu.
Later lezen we dat er nog meer van dit soort oases in de Atacama woestijn zijn, bijvoorbeeld het plaatsje Caspana, maar uiteraard het overbekende San Pedro de Atacama. Deze oases worden al eeuwenlang bewoond. Ook de Spaanse veroveraars moeten er dankbaar gebruik van hebben gemaakt.

In Chiu Chiu staat een kerkje uit 1540 dat door Pedro de Valdivia zelf gesticht is. Het is opgetrokken uit leem en stro, en heeft een dak en deuren van cactushout. Het is het oudste kerkje van heel Chili. Het is maar dat je het weet, wij wisten het niet.

In ons hostal woont ook een familie. Wij worden door de eigenaresse uitgenodigd, want de heilige maagd Maria komt op bezoek. Althans zo vertalen wij het, maar snappen doen wij het niet.
Het balletje valt als we na het avondeten weer terug zijn in ons hostal. Een aantal vrienden en de hele familie zit in een ruimte waar op een draagbaar een beeld staat van, jawel, de heilige maagd Maria. Verrek, wij hebben haar vanmiddag in de kerk gezien en hebben haar zojuist in een processie voorbij zien komen.

De volgende dag is Eric in de weer in de keuken en praat met de dochter Bélen van zes jaar. Het is een slim meisje, want als Eric iets niet snapt, dan legt ze het op een andere manier in het Spaans uit. Dus hij heeft een uitstekende lerares.
Hij gaat eieren koken voor onderweg en is een plastic zakje kwijt. “Bélen heb jij een klein plastic zakje gezien?”
Ze kijkt in de keuken en zegt: “Nee, maar ik zal het eens aan de maagd Maria vragen.”
Ze loopt naar het beeld op de draagbaar en raakt teder het beeld aan. Ze sluit haar ogen en fluistert zacht. Opeens draait ze zich om en zegt resoluut: “Nee, ook de maagd Maria weet niet waar jouw zakje is.”

Carla


 

Ter afsluiting nog een filmpje

Een eerste indruk van onze opnames met een drone.

Fietsen in India: verslag van ons bedrijfsuitje [met video]

Voor ons bedrijfsuitje gaan wij bij De Vakantiefietser ieder jaar een stukje fietsen. Meestal doen we dat binnen Europa. Maar omdat de winkel in 2018 vijftien jaar bestond, gingen we in september 2018 iets verder dan anders.

Wij vlogen met acht personeelsleden van Amsterdam naar Jaipur in India. Daar kreeg iedereen 4500 om een lokale fiets te kopen. Nee geen euro, maar Indiase roepies. De fiets werd dan ook geen Koga, Santos, idworx, Tout Terrain of Gaastra.
Nee, het werd een Hero-fiets. Maar niet zomaar een Hero. Het werd de Hero Jet! Extra stevig frame, maar geen versnellingen en de slechtste remmen die je je kunt voorstellen.

Mijn collega van de fietsenwinkel in Jaipur was hartstikke blij, want zo veel fietsen had hij nog nooit op één dag verkocht.

Met onze Indiase fietsen zijn we in zes dagen naar het Taj Mahal in Agra gefietst, pakweg 320 kilometer. Dit was deroute die voornamelijk over kleine wegen liep:

Iedere dag moesten we wel iets repareren, maar we hebben het gehaald! In Agra hebben we de fietsen cadeau gegeven en zijn van daaruit terug naar Amsterdam gereisd. Bekijk ook het videoverslag van onze tocht hieronder:

(Wil jij volgend jaar mee op ons bedrijfsuitje en kun je fietsen repareren? Vanaf januari zijn wij op zoek naar een parttime fietsmonteur met fietsvakantie-ervaring.)

Ben jij bezig je fietsreis naar India voor te bereiden?

Lees dan eens onze tips door over het voorbereiden van je fietsreis, bijvoorbeeld:

Ook geven wij in het hoogseizoen wekelijks cursussen die je helpen bij de voorbereiding van je fietsreis.

Verslag klantenfeest 15 jaar Vakantiefietser

Als een winkel 15 jaar bestaat, dan is dat een goede reden voor een feest. En wat is er dan leuker om dit met klanten die vieren? Zo zag de dag eruit:

Vroeg in de middag arriveerden de klanten die bij ons een fiets hadden gekocht. Bijna iedereen had een foto in een lijst meegenomen en die hangen inmiddels in de winkel.
De fietsen werden op straat geparkeerd onder het toeziend oog van de buren. Ik (Eric) had gevraagd of zij ze wilden bewaken, want het was toch een bedrag van boven de half miljoen euro wat daar stond…

De deelnemers werden door Chris en Thara opgedeeld in groepjes die een route door Amsterdam moesten afleggen waarbij ze vragen moesten beantwoorden en opdrachten moesten uitvoeren. De antwoorden vind je in dit verslag.

Zwerver

De groep moest eerst naar een zwerver die heel veel op de eigenaar van De Vakantiefietser leek. Hij woonde in een Koga-doos en de groep moest iets geven of doen in ruil waarvoor zij de route kregen. Dat varieerde van het geven van iets eetbaars, het verfrissen van de oksels tot een rugmassage. Er waren overigens twee routes omdat er veel deelnemers waren. Dit verslag volgt route 1.

Evern verderop konden ze gaan slowbiken bij Marijcke en Maaike op de Noordermarkt of bij Simon en Johan op de Palmgracht.

De tocht ging van de voormalige krottenwijk Jordaan door het gebied waar in de gouden eeuw scheepswerven waren gevestigd. De route liep over twee magere bruggen die magerder waren dan de beroemde magere brug.

Titanic en banden plakken

Bij de pont aangekomen moesten de deelnemers banden gaan plakken bij Dennis en Yvonne. De snelste tijd hier was voor 3 personen 4’01”.

De deelnemers konden ook banden plakken aan de overkant, afhankelijk van hoe lang het duurde voordat de pont zou komen. Ook moesten ze een QR-code inscannen. Ze kregen dan een filmpje te zien waarin ik vroeg om een foto te maken met een scène uit de Titanic. Die moesten ze uploaden. Wow, wat een leuke foto’s en wat een creatieve geesten zijn er in onze klantenkring.

Aan de overkant bij het Veronica 538 schip, konden ze banden plakken bij Secil en Carla. Snelste tijd voor 3 personen daar was 5’40”.

Negerzoen slalommen

De deelnemers fietsten over een voormalig industrieterrein waar nog niet zo heel lang geleden óók scheepswerven waren. Bij Pllek moesten ze eerst met de hele groep gaan negerzoen-slalommen; een oude Vakantiefietser-traditie uit tijden dat foute humor nog kón. Dit gebeurde onder de supervisie van Jurg, Ed en Esther. Daarna kregen ze een drankje bij Pllek aangeboden.

De deelnemers gingen bij het voormalig Shell gebouw weer terug het IJ over (dat in het Engels gewoon ‘the IJ’ heet en niet ‘the Egg’) en fietsten over het stationseiland achter het CS langs. De fout die in 1880 bij de aanleg van dit stations-eiland is gemaakt, is dat het de stad afscheidde van het IJ, waardoor er geen open havenfront meer was.
Daarna voerde de expeditie naar het Westerpark.  Bij de gebouwen van de Westergasfabriek worden veel televisieprogramma’s opgenomen zoals M, DWDD, Pauw, Jinek en Laat op Een.

Even verderop moest weer een QR-code worden ingescand. Eric’s vraag was: “Wat betaal ik hier allemaal?” Oftewel: welke belastingen betaalt Eric?

Nou dat zijn: omzetbelasting, loonbelasting, vennootschapsbelasting, dividendbelasting, inkomstenbelasting, verpakkingsbelasting, precariobelasting, waterschapsbelasting, rioolheffing, afvalstoffenheffing, energiebelasting, reinigingsrechtbelasting, onroerendezaakbelasting voor eigendom en als huurder, overdrachtsbelasting, vermogensbelasting en huurbelasting.
Ik bof nog dat ik niet drink; anders had ik accijns moeten betalen. En als ik een auto had gehad, had ik wegenbelasting moet betalen.
Oh ja, en ik heb nog mazzel dat ik leef, anders had ik ook nog erfbelasting moeten betalen. (Groep 2 had ze bijna allemaal genoemd)

De fietsers staken de Haarlemmerweg over en fietsten door de mooie groene wijk waar je vroeger als Jordanees die goed in de slappe was zat, heen verhuisde. Tegenwoordig wonen er voornamelijk allochtonen die de buurt een eigen karakter geven.

Hoofdsteden

Bij Göreme Lunchroom kreeg iedereen een glaasje Turkse thee en moesten ze de nationaliteit raden van Alex (Grieks Ottomaans) en Leo (Chili).

Daarnaast moesten ze op een wereldkaart magneten plakken waarop de namen van hoofdsteden was geprint. Het waren allemaal hoofdsteden waar ik heb gefietst. Zoals Maseru, Thimphu, Praia, Managua, Beijing, Budapest, Islamabad en nog een paar.

Tja, met Google wist iedereen ze feilloos te plaatsen. Alleen groep 12 deed het zonder. Helaas is parate kennis iets waar vroeger prijs op werd gesteld (zei de oude man:-)). Tegenwoordig scoor je als je snel iets kunt vinden. Het geeft vooral aan hoe jong van geest onze klanten zijn.

De tocht eindigde na bijna drie uur bij een feestterrein. Daar werden de deelnemers verwelkomd door mijn moeder. Samen met mijn twee zussen hingen zij iedereen een medaille om.
En er was de geweldig goede jazzband Besogne, waar tot verbazing van velen ook de zwerver van vanochtend in drumde.
Door de krakkemikkige geluidsinstallatie, de jolige fietsers en het mooie weer, werd er een chaotische Vakantiefietser-kwis gehouden. Met dank aan al onze leveranciers voor de mooie cadeau’s.

En daarna was het tijd voor eten.

Dank aan alle medewerkers en/of vrienden die hebben meegeholpen. Chris, Thara, Yvonne, Leo, Johan, Simon, Ed, Alex, Secil, Jurg, Esther, Maaike, Johan, Dennis, Marijcke, Frans, Jeroen, Wim, Ioanna, Ma, Lita, Rene, Monique, Natalie, Roger en uiteraard Carla.

Mocht je het fijn vinden om een review te plaatsen over De Vakantiefietser, dan kan dat via onze reviewpagina:

Fijn voor ons als je hier een review plaatst

Oh ja, veel klanten vonden het speciaal voor deze dag ontworpen T-shirt erg leuk. Daarom kun jij ‘m nu ook bestellen.

Bestel hier je eigen Wereldfietser/Vakantiefietser T-shirt

En heb je een goede jazzband nodig voor jouw bedrijfsfeest of verjaardag, dan kun je Besogne altijd inhuren.

Oh ja, veel mensen vroegen of er volgend jaar weer zo’n feest wordt gehouden. Wie weet?

Eric Schuijt

Oh, hieronder vind je de twee routes voor het geval je ze nog eens na wilt fietsen:

Route 1 Feest Vakantiefietser 2018

Route 2 Feest Vakantiefietser 2018

Voor

Hij schreef: “Ik zoek een systeem om voortassen te bevestigen aan het voorwiel.”

Ik snapte heel goed wat hij bedoelde, maar ik kon het niet laten om te zeggen dat een voorwiel wel heel erg lastig draait als je er voortassen aanhangt.

Ik adviseerde om een voordrager te kopen die je aan je voorvork kunt bevestigen.

Wij bestaan 15 jaar! En jij kunt meegenieten [winactie]

De Vakantiefietser bestaat 15 jaar. Het begon als een eenmanszaak, voor een kleine groep liefhebbers van fietsvakanties. Het is mooi om te zien hoe die groep fietsliefhebbers is gegroeid! Om die groep nog groter en enthousiaster te maken, hebben wat prijzen weg te geven. Zodat meer mensen op fietsvakantie gaan!

Op de Amsterdamse Westerstraat is waar het allemaal begon. Dit is wat winkeleigenaar Eric erover zegt:

In 2003 heb ik mijn spaarcenten gestopt in een winkeltje waarvan iedereen in de fietswereld zei dat het niet levensvatbaar was. Ik gaf het de naam De Vakantiefietser. Vijftien jaar later is De Vakantiefietser wereldberoemd. 

Wat waren de hoogtepunten?

De Rohloff avond met Bernhard Rohloff was speciaal, maar het bezoek van de Koning en burgemeester Van der Laan was ook bijzonder.

Koning Willem-Alexander en burgemeester Van der Laan aan tafel met Eric Schuijt bij De Vakantiefietser.

Bezoek van koning Willem-Alexander en Amsterdamse burgemeester Van der Laan.

De talloze buitenlandse klanten waren erg leuk. Onze fietsen vind je van Angola tot Zweden, van Kazachstan tot Japan en van Nieuw-Zeeland tot Mexico. Ook ben ik nog altijd vereerd met al die Nederlandse klanten van buiten Amsterdam. En natuurlijk alle Amsterdammers, inclusief de mensen die hier om de hoek wonen.

Maar het meest gelukkig ben ik nog geworden van alle leuke klanten. Het is zo bijzonder om klanten blij te zien worden met hun nieuwe fiets of met hun nieuwe spullen.
Oh ja, en uiteraard hebben alle medewerkers ook hun steentje bijgedragen, daarom gaan we met z’n allen in september een mooie fietstocht door India maken.

Prachtig verhaal, maar hoe kan ik meegenieten?

Om iedereen te laten delen in de feestvreugde, kun je leuke prijzen verdienen!

Iedereen die werkt bij De Vakantiefietser wil zoveel mogelijk mensen enthousiast maken om op fietsvakantie te gaan. Het liefst een fietsvakantie met zo min mogelijk zorgen. Daarom verkopen we fietsen waar weinig onderhoud aan nodig is, schrijven we boeken om je te helpen bij je vakantievoorbereiding en verkopen we handige spullen. Jij bent één van de mensen die een van de handige spullen kan winnen.

Wat kun je winnen

  • 5 paar waterdichte Ortlieb Vakantiefietser fietstassen van 40 liter
  • 5 exemplaren van het GROTE Fietsvakantieboek, boek vol tips om je fietsvakantie voor te bereiden
  • 5 makkelijk mee te nemen Topeak fietspompjes
  • 5 Fiber Fix Spoke noodspaken, voor als onderweg je spaak kapot gaat
  • 5 bagagenetjes, handige aanvulling op je fietstassen

Wat moet je daar voor doen

Je moet wel wat doen om een prijs te kunnen winnen: je moet anderen inspireren! Dat kan op één van de volgende manieren:

  • Vertel over een van je mooiste ervaringen tijdens je fietsvakantie. Waar was je? Met wie? Waar fietste je op? Wat maakte je mee? (Mag in tekstvorm, maar ook als video, als je goed bent in verhalen vertellen!)
  • Stuur ons een geweldige foto of video, waarin wij zien wat voor moois je kunt zien of meemaken als je op fietsvakantie gaat. Vertel ook even waar dat is en wat voor herinneringen jij erbij hebt.

Het maakt niet uit of je in de polder hebt gefietst of in de Himalaya. De mooiste inzendingen winnen een prijs, plaatsen wij op de website en delen we op Facebook, om anderen te inspireren op fietsvakantie te gaan.

Nog wat puntjes

  • Je kunt tot eind augustus 2018 inzenden, naar info@vakantiefietser.nl .
  • Filmpjes en grote foto’s kun je via WeTransfer sturen, of stuur een link naar je foto/video als die online staat.
  • Indicatie voor foto’s: liefst minstens 1600 pixels breed, of groter dan 1 MB.
  • Indicatie voor teksten: ca. 300-400 woorden. Langer mag ook, maar dan moet het wel echt de moeite waard zijn.
  • Tip voor je inzending: als het je lukt om mensen jaloers te maken met wat jij hebt meegemaakt, dan zit je goed!

Vragen?

Stel ze hieronder bij de reacties! Dan zien anderen met dezelfde vraag ook de antwoorden.

Juli: gratis Ortlieb tassenset bij een Tout Terrain Silkroad, Tanami of 5th Avenue met Rohloff & Riem

Tout Terrain met zwarte Ortlieb-tassenset

Als je in de maand juli 2018 bij ons een Tout Terrain Silkroad, Tanami of 5th Avenue bestelt met een onderhoudsarme versnellingsnaaf van Rohloff en met riemaandrijving, dan vinden wij en Tout Terrain dat je zo’n goede keuze heb gemaakt dat wij de fiets maken met een set Backrollers en Sport-rollers van Ortlieb (winkelwaarde € 230). Deze tassenset krijg je er dus gratis bij, in het glanzend zwart met een reflectief logo van Tout Terrain.

Meer over de Tout Terrain-fietsen

Meer weten over Tout Terrain? Kom naar de Tout Terrain-avond

Opmerking: Dit evenement heeft inmiddels al plaatsgevonden

Als je nog meer wilt weten over Tout Terrain dan dat wij hier op de website vertellen: op vrijdagavond 20 juli 2018 komt de oprichter, eigenaar en ontwerper van Tout Terrain bij de Vakantiefietser een avond lang vertellen over zijn passie en wat zijn fietsen zo bijzonder maakt. Er is volop gelegenheid voor vragen. Toegang is gratis!

Kortom, reden genoeg om enthousiast te worden over dit mooie merk met eigentijdse stalen frames.

Meer over de gratis Tout Terrain-avond

De 10 leukste cadeautjes voor fietsers

Iedereen houdt van cadeautjes! Geven, maar natuurlijk ook krijgen. Speciaal voor alle fietsliefhebbers deze top 10 van de allerleukste hebbedingetjes. Zo scoor je gegarandeerd bij de volgende verjaardag (…of je houdt het lekker zelf!).

#1 Stijlvolle fietsbel met beeldschone klank: Spurcycle fietsbel

Een fietsbel kennen we allemaal. Maar de Spurcycle is totaal iets anders. Dit is bellen op hoog niveau. De klank lijkt nog het meeste op een Tibetaanse klankschaal en is werkelijk prachtig. Met iedere ‘pliiiing’ verspreid je de boodschap van Boeddha over de wereld. Hij galmt ruim drie keer langer dan een normale bel en is gemaakt van roestvrij staal en premium messing. Hij past op elk type stuur en zit in een stijlvolle verpakking. Verkrijgbaar in twee kleuren: zwart (€ 59,95) en zilver (€ 54,95).

Lees meer over (en beluister) de Spurcycle fietsbel

#2 Stopcontact op je fiets: Busch & Muller USB werk

Je telefoon onderweg opladen terwijl je fietst? Met de Bush & Muller USB werk (€ 99,95) is dit een fluitje van een cent. Zo heb je geen stopcontacten meer nodig onderweg: ultieme vrijheid. Dit inventieve apparaatje past op elke fiets en het enige wat je nodig hebt, is een naafdynamo. Wij zorgen voor de passende stekkers voor jouw SON of Shimano naafdynamo.

De geïntegreerde kleine cachebatterij zorgt voor een constante spanning als je langzaam rijdt of stopt. Perfect voor telefoons, GPS of battery packs.

Lees meer over de Bush & Muller USB werk

#3 Extra tas aan je achtertas: Ortlieb buitentas

 

 

 

 

 

 

 

De meeste vakantiefietsers hebben al waterdichte tassen. Toch zijn deze Ortlieb buitentassen (€26,95 – €32,95) een erg praktisch cadeau. Onderweg heeft iedereen wel wat kleine spulletjes die je ergens kwijt wilt en onderweg snel wilt pakken. Wc-papier voor als je iets verkeerd gegeten hebt, zonnemelk voor als je veel gezweet hebt, of je knoflookteentjes om de geur buiten je grote tassen te houden.

Deze buitentas bevestig je aan je achtertassen en geven nét dat beetje extra ruimte voor al die extra spulletjes. De buitentas komt inclusief een duidelijke handleiding en gereedschap voor de bevestiging. En je tassen blijven gewoon 100% waterdicht!

Meer over de Ortlieb buitentassen

#4 Boek met tips voor vakantiefietsers: Het Grote Fietsvakantieboek

Dit boek van Eric (€ 19,95) staat bomvol handige tips voor de beginnende én gevorderde vakantiefietser. Of je een dagje gaat fietsen of de wereld rond: alles wat je moet weten, staat er in.
Een paar van de onderwerpen: routes, kleding, gezondheid, fiets afstellen, slaapspullen, kookspullen, fietstassen en nog véél meer.

Een must have voor iedereen die op fietsvakantie wil!

Lees meer over het Grote Fietsvakantieboek|

#5 Crème voor je billen: Happy Bottom bum butter

Deze billencrème is een groot succes! Veel mensen hebben al het comfort ervaren van deze butter. Als je veel of lang fietst, biedt het uitstekende verzorging en kan rode plekken door wrijving voorkomen.
Zowel in handige reisverpakking (€4,50) als grote pot (€19,95) verkrijgbaar.

Oh ja: niet getest op dieren maar enkel op ‘ass-holes’.

Bestel de Happy Bum Butter in de webshop

#6 Lichtgewicht thermosfles: Klean Kanteen insulated

Voor iedereen die houdt van een warme óf koude mok drinken onderweg: zoek niet verder! Deze lichtgewicht thermosfles van Klean Kanteen (€32,95) past perfect in een bidonhouder op je fiets. Hij houdt je drankje 20 uur warm en maar liefst 50 uur koud. Gemaakt van foodgrade RVS, bpa-vrij en bevat geen loodmakers. Getest door Eric tijdens zijn fietstocht langs de Mekong en heeft onze goedkeuring gekregen. ’s Ochtends deed hij er ijsblokjes in, ’s middags was het water nog steeds ijs-en-ijskoud.

Meer over de Klean Kanteen thermosfles

#7 Houd je bananen heel met de bananenbox

Het ideale voedsel voor de fietser: de banaan! Eén probleem: zie maar eens een rijpe banaan in een tas te stoppen en deze er later weer heel uit te krijgen. Voor iedereen die (net als wij) ook niet houdt van bruine, zachte bananen: koop de bananenbox! (€ 4,95).

Bestel de bananenbox in de webshop

#8 Waslijn die geen knijpers nodig heeft

Voor alle kampeerders onder ons: dit is handig. Deze geniale waslijn (€ 9,95) van 3,5 meter weegt slechts 25 gram en heeft geen knijpers nodig. Dankzij slimme kraaltjes aan het koord klem je alles eenvoudig vast. Nooit meer natte handdoeken en kleding op de grond. Bonus: de lijn is ook nog eens reflecterend.

Meer over de waslijn zonder knijpers

 

#9 Opvouwbare koffiefilterhouder

Niets geeft zo’n gevoel van luxe aan je vakantie als een dagelijkse kop vers gebrouwen koffie! Wat te doen met koffie op vakantie, is regelmatig weer een vraag voor zowel flink bepakte vakantiefietsers als voor ‘grammenjagers’. Deze filterhouder is lichtgewicht, compact en makkelijk in gebruik. Zet simpelweg het filter op wat voor soort drinkfles ook, van een bidon tot een klein pannetje en je bent klaar om een warme kop koffie te zetten, mede dankzij het deksel en de isolerende werking van de siliconen houder.

Meer over de opvouwbare koffiefilterhouder

#10 Anatomisch reiskussentje van Exped

Na een lange dag fietsen wil je maar één ding: lekker slapen. En ja, ook een lekker biertje natuurlijk…
Je eigen kussen meenemen gaat meestal niet. Dus wat doe je dan?

Dit anatomische Exped kussentje (€ 31,95 – 39,95) biedt perfecte ondersteuning aan het hoofd en zorgt voor een goede nachtrust. Verkrijgbaar in diverse maten en superlicht! Maatje M weegt 70 gram.

Lees meer over het Exped kussentje

Gelukkige klanten 2018

Continue reading “Gelukkige klanten 2018”

Welke klant won het aankoopbedrag van zijn/haar fiets terug?

Iedereen die in 2017 bij ons een fiets kocht, heeft een enquêteformulier gekregen. Eén klant kreeg het aankoopbedrag van de fiets terug. Wie was de gelukkige winnaar? En wat kwam er uit de enquête?
De winnaar is Klaas geworden, die inmiddels het geld van zijn Gaastra 4.14 met riem heeft teruggekregen.
Oh ja, ook dit jaar gaan we met deze actie door. Naast het kopen van jouw fiets is het invullen van de enquête en het opsturen van een foto het enige dat je moet doen.

<p>

</p>

Naast de enquête moest je ook een foto inleveren om mee te dingen naar de prijs. Trots laat Antoinette haar fiets zien aan haar collega’s.

Tjonge, heeft Renate een unieke oranje fiets, blijkt er toch nog een ander te zijn.

 

Wat kwam er uit de enquête?

Van alle uitgedeelde enquêtes hebben we 62% ingevuld teruggekregen. Volgens de moeder van onze collega Thara ben je óf gelukkig in de liefde, óf gelukkig in het spel. Dus Thara denkt dat 38% van onze klanten ontzettend blij is met zijn/haar partner, want het gokje wilden ze niet wagen voor het winnen van hun aankoopbedrag.

Rapport

De gemiddelde cijfers laten nog steeds een mooie stijgende lijn zien. We zijn ontzettend trots op de cijfers die we van jullie allemaal gekregen hebben.

20152017
Ontvangst8,68,9
Aankoopbegeleiding8,68,9
Kennis9,19,3
Aflevering8,68,7
Contact8,88,9

In elk opzicht vinden jullie ons dus beter geworden.

  • Als positieve feedback kregen we regelmatig te horen dat klanten Erics Amsterdamse humor erg kunnen waarderen.
  • Ook de huiselijkheid van de winkel en de grote tafel met altijd de mogelijkheid om mee te lunchen, werden erg goed bevonden.
  • Onze klanten vonden het fijn dat we een (bijna) compleet assortiment hebben voor álles wat je maar nodig zou kunnen hebben op vakantie, en dat we fietsen nooit merkgericht verkopen.

Mooie complimenten! Jullie zijn allemaal erg tevreden, en daar zijn wij dan weer extreem tevreden mee!

Maar dat is geen reden om achterover te leunen, maar juist om nog meer ons best te doen!

Marloes heeft geen benzine nodig!

Verbeterpunten

Als kritiekpuntjes hoorden we:

  • De voordeur klemt. Dat is inmiddels opgelost!
  • De koffie is niet altijd even warm. De volgende keer zullen we hem even in de magnetron zetten:-) Nee hoor, we gaan gewoon vaker koffie zetten, maar verwacht geen Caffé Latte Machiatto.
  • De website komt wat rommelig over. Maar gelukkig houdt dat je niet tegen om dit berichtje alsnog op onze site te lezen… We gaan kijken of we de geweldige hoeveelheid informatie op de site anders kunnen vormgeven.
  • Soms moet je een rondje extra rijden voordat er een parkeerplek is. Tja, we hebben het geluk dat we een toplocatie in het hartje van de Jordaan hebben, maar daar moet je dan helaas wel betalen om te parkeren. Gelukkig hebben we het Centraal Station en diverse P&R locaties dan weer wel dicht in de buurt. Jammer voor sommigen, heel fijn voor anderen. Sorry, wij gaan niet verhuizen naar een saai industriegebied.

    Als je dan na een lange tocht in Spanje bent, mag je je fiets wel eens schoonmaken. Menno, wij hebben nog een zaterdagbaantje voor je:-)

 

Nog wat leuke feiten en cijfers

  • 35% van onze klanten koopt een fiets met derailleur, de rest een fiets met Pinion of Rohloff.
  • 71% van onze klanten komt van buiten Amsterdam, soms ver daarbuiten zelfs. Want uit elk continent hebben we dit jaar weer klanten mogen ontvangen. Behalve uit Antarctica dan, maar van fietsen bij die temperaturen wordt (bijna) niemand blij…
  • En sommige klanten van buiten Amsterdam mochten gebruik maken van onze onze gastenkamer aan een Amsterdamse gracht. Ze haalden de fiets op, gingen ’s avonds Amsterdam in en fietsten de volgende ochtend weer naar huis.
  • 99,3% zou ons aanraden bij vrienden en bekenden. En daar zijn we het aller áller trotst op. Bedankt iedereen voor deze prachtige cijfers en het prachtige jaar. We hebben genoten!

Wat is volgens Annemiek en Marc de veiligste plek voor je fiets? Juist ja, een hotelkamer.

Tot slot, aan alle deelnemers die niet gewonnen hebben: gefeliciteerd met een mooie fiets, waar je nog lang en veel plezier aan zult beleven!

2018! Tijd voor een unieke vakantie? Bezoek deze beurs

Een nieuw jaar, tijd voor nieuwe reisplannen! Waar gaat jouw vakantie dit jaar naartoe? Wil je niet naar bestemmingen die iedereen al heeft gezien, maar verrassende plekken zien? Unieke avonturen beleven? Bezoek dan de Vakantiebeurs voor bijzondere reizen.

Kaartjes winnen? Kan niet meer!

Voor mensen die wel in zijn voor een beetje avontuur of die de toeristische highlights liever vermijden, is er de Vakantiebeurs voor bijzondere reizen. Uiteraard met bestemmingen buiten Europa, maar zeker ook binnen Europa, zelfs binnen Nederland. Wat denk je van een muziekreis? Een vogel- of natuurreis? Reizen waarbij je leert rotsklimmen of fotograferen? En ja, dit kun je combineren in een fietsreis.

Deze beurs is anders dan de Fiets- en Wandelbeurs: het is een vakantiebeurs en niet een fietsbeurs. En deze beurs is een stuk intiemer, dat is ook wel eens leuk.

Wordt 2018 het jaar van jouw meest unieke vakantie ooit?

Wat is er op die beurs te beleven?

De Vakantiebeurs voor bijzondere reizen is zaterdag 6 en zondag 7 januari 2018 in de Beurs van Berlage in Amsterdam. Verspreid over 9 zalen zijn maar liefst 250 live presentaties over onbekende maar prachtige stukken Europa, Azië, Oceanië… eigenlijk elk continent behalve Antarctica.

Daarnaast zijn er meer dan 100 stands van reisspecialisten en gespecialiseerde reisorganisaties. Daarmee kom je bijvoorbeeld op bijzondere bestemmingen of langs bijzondere routes, met een groepsreis of een gids. Maar je kunt op deze beurs ook een unieke, bijzondere reis op maat samenstellen. Je kunt zelfs reisonderdelen combineren: misschien wil je een wildlife safari in Nepal combineren met een fietsreis in Bhutan? De Andes zien maar ook de Amazone? Je kunt het zo gek niet bedenken en het kan.

Wij staan er ook

Eric de winkeleigenaar en zijn partner Carla zullen op de beurs verhalen vertellen over een van hun vele fietsreizen. Bovendien hebben we er een stand (Pavilion P) waar we enkele vakantiefietsen laten zien en je meer te weten kunt komen over Carla’s fietsvakantieworkshops: leer in een weekend hoe je een fietsvakantie voorbereidt.

Te fiets weg naar Phnom Penh, Cambodja

Op weg naar Phnom Penh, Cambodja

De beursdetails op een rij

  • Vakantiebeurs bijzondere reizen, Amsterdam
  • Twee dagen lang
  • Zaterdag 6 januari 2018, 11.00-20.00 uur
  • Zondag 7 januari 2018, 10.00-18.00 uur
  • Beurs van Berlage, Damrak
  • Best bereikbaar via trein (Amsterdam Centraal)
  • Routebeschrijving voor met de auto
  • Kinderen onder 12 jaar gratis toegang
  • Toegang: € 10,90 per persoon, of € 12,90 aan de deur
  • Website van de Beurs bijzondere reizen

Maar.. Jij kunt gratis naar deze beurs!

Gratis naar deze vakantiebeurs?

Wat moet je doen?

  • Wil je 1 kaartje winnen? Stuur dan een mail via ons contactformulier en haal je kaartje zaterdag op in onze winkel in de Jordaan, op een kwartier loopafstand van de beurs.
  • Wil je 2 kaartjes winnen? Deel jouw bijzondere fietsreiservaring dan hieronder. Het hoeft zeker geen verre reis te zijn; als het voor jou maar een bijzondere ervaring was.

Handig om te weten:

  • Update februari 2018: de beurs is al geweest!
  • Wie het eerst komt mailt/reageert, wie het eerst maalt.
  • We hebben kaartjes voor meerdere reageerders, dus deel deze pagina gerust met je vrienden 😉 .
  • Zodra de kaarten weg zijn, laten we het weten op deze pagina.
  • Het zijn hardcopy-kaartjes, dus ophalen is het handigst. Maar heb je een hieronder een verhaaltje gedeeld en vind je ophalen niet handig, dan kunnen we per mail overleggen voor een alternatief.